Θα θέλαμε να συναντούσαμε τον μικρό πρίγκιπα και να του λέγαμε να μην εγκαταλείψει ποτέ την παιδική του ηλικία, δηλαδή ακόμα και όταν μεγαλώσει πάντα μέσα του να υπάρχει το παιδί που ήταν παλιά. 

Θα τον συμβουλεύαμε να μην χάσει ποτέ την παιδική αθωότητα και αγνότητα που κυριαρχεί στα μάτια του, στο γέλιο του, στις ερωτήσεις που θέτει και στη φαντασία του. Μάλιστα θα τον προειδοποιούσαμε για τους κινδύνους που υπάρχουν, τους ανθρώπους, που είναι ικανοί να εξαφανίσουν την τρυφερή και όμορφη ψυχούλα του. 

Τέλος θα του επισημαίναμε πως το καλύτερο στήριγμα είναι οι φίλοι και πως την ουσία την βλέπει μόνο η καρδιά δηλαδή είναι αόρατη για τα μάτια.

 Έτσι αν ακολουθεί την καρδιά του η ματιά της ψυχής θα τον σπρώξει σε ότι έχει διαρκέστερη αξία στη ζωή....