Αγάπη. Μία λέξη που την ακούμε συχνά και όμως κανείς μας δεν μπορεί να δώσει έναν ορισμό για το τι είναι αγάπη. Μία λέξη που κυκλοφορεί ανάμεσά μας και στοιχειοθετεί κάθε πτυχή της ζωής μας. Την χρησιμοποιούμε συνεχώς στην καθημερινότητά μας. Αποτελεί το βασικό περιεχόμενο της μουσικής που ακούμε. Η πεμπτουσία της θρησκείας μας. Το βασικό μας επιχείρημα, όταν αναφερόμαστε στις κοινωνικές και ερωτικές μας σχέσεις. Μα εγώ σε αγάπησα αληθινά, λέμε. Και όμως έχει αναλογιστεί ποτέ κανείς μας το πραγματικό της νόημα;
Αγάπη. Ένα συναίσθημα στοργής και αφοσίωσης. Μία ανθρώπινη αρετή. Μία λέξη που ξεστομίζουμε με μεγάλη ευκολία, άλλα όταν έρχεται η στιγμή να την αποδείξουμε εμπράκτως οπισθοχωρούμε, νιώθουμε φοβισμένοι, απομακρυνόμαστε και τελικά δεν γνωρίζουμε την ουσιαστική της σκοπιά, άλλα κλεινόμαστε στον ευατό μας και χανόμαστε στον κόσμο μας.
Το νόημα της ερίζεται. Θα έλεγα ότι πρόκειται για τον αρχηγό των συναισθημάτων. Μπορούμε να την διακρίνουμε σε πολλές υποκατηγορίες, άλλα για μένα είναι μία έννοια που περικλείει μέσα της όλα τα συναισθήματα : στοργή, αλληλεγγύη, συμπόνια, ανιδιοτέλεια, ανθρωπισμό, προσφορά, κοινωνική ευαισθησία. Η κορυφή της πυραμίδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου